Að vera öðruvísi

Ég hefði ekki átt von á því áður en ég kom til Japan að ég myndi vekja svona mikla athygli. Ég hélt að hér væri Vesturlandabúar á hverju strái. Svo er ekki og þegar Sakai er annars vegar þá sting ég í stúf. Þegar ég er úti í búð standa litlar stelpur og stara á mig, meðan ég bíð eftir græna kallinum horfa kallarnir sem keyra fram hjá á mig og gamlar konur brosa til mín úti á götu.

Svo er það líka þannig að ég þekki ekki marga hér en því er ekki öfugt farið. Það eru sem sagt rosalega margir sem þekkja mig. Um daginn var verið að kynna mig fyrir borgarfulltrúa hér í Sakai og þegar hann sá mig sagði hann: “Já þú! Ég hef séð þig úti að hjóla.” Nákvæmlega sömu setningu hef ég reyndar heyrt frá fleira fólki sem ég er að hitta í fyrsta sinn! Velgjörðakona mín hér í Sakai var svo að spjalla við vin sinn sem var að opna nýja matvöruverslun. Hún talar um UNIFEM við alla og fer að tala um mig og hann svarar: “Já hún! Ég hef séð hana í búðinni minni að versla.” Í gær kallaði kona til mín úti á götu: “Steinunn-san” og sagði svo eitthvað á japönsku sem ég skildi ekki. Ég kannast ekkert við þessa konu en hún vissi upp á hár hver ég er.

Eftifarandi samtal átti sér svo stað um daginn við félaga minn sem vinnur í sama húsi.

Félagi: “Lítur kærastinn þinn líka út eins og Hollywoodstjarna?”
Ég: “Ha!? Uhh... Jáá?.”
Félagi: “Eins og hver er hann? Er hann eins og Johnny Depp?”
Ég: “Neiiii.... hann er með miklu meira skegg”
Félagi: “Ó já! Kærastinn þinn er eins og Sean Connery.”

Ég reyndi eitthvað að benda á að Sean væri 50 árum eldri en Raggi en viðmælandi minn var líklega með einhverja yngri útgáfu af Sir Connery í huga.



Ég og Raggi, eins og við lítum út í huga Japana, á góðri stundu.