Lady Di og pandabjörninn

Það má með sanni segja að líf mitt hafi breyst töluvert við flutningana til Japans. Ég gerði mér grein fyrir að ég myndi þurfa að læra nýja siði og takast á við tungumálaörðugleika en þó óraði mig ekki fyrir að það myndi verða af þeirri stærðargráðu sem raunin er. Ég hélt að þetta einskorðaðist við að hneigja sig, læra að borða með prjónum og vera í einhverjum vandræðum með að ganga frá flóknum hlutum. Veruleikinn er hins vegar allt annar. Hér þarf ég að takast á við nýja þjóðfélagsstöðu, svokallaða forréttindastöðu, og á sama tíma að vera mállaus og ólæs útlendingur.


Þannig er nefnileg mál með vexti að eins og fram hefur komið áður á þessari síðu þá er ég eins og hálfgerð prinsessa í þessu landi. Það hefur auðvitað ákveðna kosti en þó líka stóra galla sem ég er í mestu vandræðum með að venjast. Við öll þau undarlegu atvik sem upp koma og ég skil ekki þá þreytist samstarfskona mín seint á svara öllum spurningum mínum með sama svarinu: “Because you are Lady Di!”

Samstarfskona mín er búin að útskýra fyrir mér í díteila hvað Díana þurfti að gera sem prinsessa. Díana var alltaf vel til höfð, settlega klædd og í fullkomnu samræmi við tilefnið hverju sinni. Hún heilsaði fólki með brosi og sýndi áhuga á því sem það var að gera, spurði jafnvel einhverra spurninga um líðan þeirra eða störf. Díana braut ekki lög og hegðaði sér vel á almannafæri. Hún var meðvituð um að hún væri fyrirmynd og að látbragð hennar sem og gjörðir væru settar í beint samhengi við konungsfjölskylduna og jafnvel ímynd Englands.

Í framhaldi af þessu mætti kannski nefna að ég er búin að fá tiltal um hvernig ég eigi að sitja, brosa, sýna áhuga, kinka kolli þegar fólk talar þó að ég skilji ekki, ekki hreyfa puttana eins og ég geri alltaf, ekki teygja hálsinn til hliðar, hvenær ég má borða, hvenær ég má fara á klósettið, hvernig ég eigi að haga mér á almannafæri o.s.frv. o.s.frv.

Eins og fram kom í færslu Ragga þá vorum við einu sinni stöðvuð af lögreglunni þar sem hann var að reiða mig. Þar sem við vorum á hjóli í eigu Kvennasamtakanna lét ég þær vita af þessu. Í framhaldinu fékk ég skilaboð um að ég yrði að passa hvernig ég hegðaði mér, ég væri fyrirmynd, fólk tæki eftir mér og jafnvel þó að það viti ekki núna hver ég er þá myndi það kannski komast að því í framtíðinni. Þannig væri þetta mál sem varðaði ekki aðeins mig heldur Kvennasamtökin, UNIFEM og raunar Sameinuðu þjóðirnar í heild sinni. Ég get vottað það að það fellur í afskaplega grýttan farveg hjá femínista að vera að sagt að vera prúð og þæg.

"Who the hell are you?" gæti Díana verið að hugsa þarna.

Ég sá kvót um daginn í Díönu prinsessu þar sem hún sagði: “Það erfiðasta við að vera prinsessa er að þurfa að pissa”. Þetta minnti mig á “the banana incident”. Eftirfarandi samtal átti sér stað fyrir nokkru:

Samstarfskona: “Steinunn, borðaðirðu banana á ráðstefnunni um daginn?”
Ég: “Nei... ég keypti reyndar banana en ég borðaði hann ekki. Af hverju?”
Samstarfskona: “Æji, fólk segist hafa séð þig borða banana.”
Ég: “Ha? Af hverju er fólk að tala um það hvort ég borða banana eða ekki? Hver þykist hafa séð mig borða banana? Og af hverju skiptir það máli?”
Samstarfskona: “En þú fórst úr workshopinu til að fara á klósettið er það ekki?”
Ég: “Jú...”
Samstarfskona: “Og borðaðirðu ekki banana þegar þú fórst á klósettið?”
Ég: “Nei...”
Samstarfskona: “Fólk sagðist hafa séð þig borða banana.”
Ég: “Vá, kræst, af hverju er fólk að segja það og af hverju skiptir það máli?”
Samstarfskona: “Ég veit ekki af hverju fólk er að segja það, en ég átti alla vega að koma til þín skilaboðum um að þú ættir ekki að borða banana eða fara á klósettið nema þegar það eru þar til gerðar pásur.”
Ég: “Ég má sem sagt bara pissa þegar aðrir ákveða?”
Samstarfskona: “Já, nema það sé neyðar, neyðar tilfelli.”

Fólk hefur líka óeðlilegan áhuga á öllu sem ég geri og það minnir svolítið á hana Díönu heitna, ég meina þessir papparassar voru endalaust á eftir henni til að svala þörfum fólksins til vita allt og ekkert um hana. Ókei, fólk er ekki að mynda mig úti á götu en það er ótrúlegt hvað allt sem ég geri fréttist. Ég hitti til dæmis oft fólk sem segist hafa frétt af því að einhver önnur manneskja sem ég varla þekki hafi séð mig úti að hjóla eða á leiðinni í lestina. Vá, breaking news. Svo sér forkona Kvennasamtakanna alltaf ástæðu til þess þegar hún kynnir mig fyrir hópi fólks að segja frá því hvar ég versla í matinn! Ég skil ekki ennþá af hverju en kannski til að fullnægja sömu hvötum fólks og fær það til að skoða bleiku fréttirnar á Vísi.  Af þessum sökum hef ég haldið því kyrfilega leyndu að ég fari í líkamsrækt, nenni ekki að öllum sé tilkynnt hvar ég æfi.

Það er ekki nóg með að ég sé prinsessa heldur er ég líka pandabjörn. Það er í alvörunni stundum eins og fólk sé komið til að skoða mig. Mig þessu krúttlegu veru sem er svo sjaldgæf að ég er í útrýmingarhættu. Samstarfskona mín, nokkuð frústreruð yfir ástandinu, benti líka á um daginn að vegna þess að pandan er svo sérstök og sjaldgæf þá koma allir vel fram við hana, klappa henni og segja hvað hún sé góð og sæt. Hið sama á ekki við um dýrahirðina sem eiga að sjá til þess að pöndunni líði vel. Það má alveg skamma þá og skipta þeim út ef svo ber undir, nú eða bara eftir hentugleik.

"Mig langar til Íslands..."

Já manni líður stundum eins og einhverju viðrini þar sem fólk starir á mann úti á götu. Fullorðið fólk reynir þó (flest) að hemja sig en börnin hafa ekki enn verið félagslega forrituð til að vita að það er bannað að glápa. Þau eru nú voða krúttleg með augun sín stóru og hökuna ofan í bringu en mér finnst fullorðna fólkið sem snýr sig úr hálslið til að glápa ekki jafn sætt. En þá reyni ég bara að minnast orða samstarfskonu minnar: “To them you're a freaking panda!” um leið og tauta æðruleysi, æðruleysi...

Aðalatriðið er að vinna, ekki að vera með.

Lítið hefur gerst á þessari síðu undanfarið en það hefur þó aðeins verið af einskærri tillitssemi við lesendur. Ég missti nefnilega alveg húmorinn fyrir nokkru síðan og hefur batinn verið hægur. Þeim sem vilja kynna sér hvers vegna bendi ég á kvikmyndina The Devil Wears Prada. Story of my life... Þannig að undanfarið hefur lítið komist að en nöldur yfir óréttlæti heimsins í minn garð en hefði ég ætlað mér að tileinka þetta blogg nöldri þá hefði ég að sjálfsögðu stofnað moggablogg.

En hvað um það. Ég fór á íþróttadaginn mikla í síðustu viku. Dagurinn var að sjálfsögðu íburðarmikill eins og allt sem Kvennasamtökin í Sakai gera. Til að mynda hófst mótið á opnunarhátíð sem hefði vel sómt sér á Ólympíuleikum.



Þarna er lúðrasveitin búin að koma sér fyrir sem sá um að leika marsa meðan hersingin þrammaði inn á völlinn.


Keppendur voru félagar í kvennasamtökunum úr hinum ýmsu hverfum borgarinnar.

 
Sum liðin voru í metnaðarfyllri búningum en önnur. Þarna eru enda á ferð sigurvegararnir frá því í fyrra. Þetta mót hefur sem sagt verið haldið árlega síðastliðin 40 ár! Skipulagið var í samræmi við það, allt skrifað í handrit með nákvæmum teikningum af öllum viðburðum dagsins.


Ég var að sjálfsögðu meðal heiðursgesta. Ekki skil ég af hverju öllum þessum jakkafataköllum er boðið að vera heiðursgestir á íþróttamóti kvenna sem haldið er af kvennasamtökum. Sumt bara breytist ekki og ætli híerarkíið í Japan sé ekki eitt af því. Ég lúkka svolítið þarna eins og eina konan sem er alltaf á myndinni með öllum hinum körlunum á G8 og G20 fundum. Fyrir utan guðmóðurina þarna á pallinum sem ekki fylgir á myndum af opinberum, alþjóðlegum fundum.

Á meðan liðin gengu inn á völlinn við dynjandi tónlist hrópaði mótsstýran ítrekað í míkrafóninn: "Munið að brosa til heiðursgestanna og vinka þeim! Já, vinka til heiðursgestanna og brosa! Brosa og vinka, koma svo!" Úff.... æjæj... kræst.


Þegar liðin voru öll búin að stilla sér upp í beinar raðir á leikvanginum, búið að ljúka við skylduræðuhöldin og fara í gegnum óendanlegar seremóníur hófst upphitunin.

Ég tók að sjálfsögðu þátt af fullum krafti enda orðin nokkuð vel kunnug þessari æfingaröð. Þetta er eitthvað píanólag með karli sem talar yfir hvaða æfingar maður á að gera. Þetta ágæta píanólag er til dæmis spilað á klukkutíma fresti í sundlaugargarðinum sem við Raggi heimsóttum í sumar. Mjög merkilegt að verða vitni að því að það taka bókstaflega allir þátt á sundfötunum, einu sinni á hverri klukkustund.


Ég ætti kannski að redda mér þessu lagi og gera æfingarnar á hverjum morgni.


Ljósmyndari UNIFEM að þessu sinni var Raggi og var hann að sjálfsögðu kyrfilega merktur kvennasamtökunum með borða á upphandlegg og þessu forláta deri. Töff, töff, töff.


Der þykja hinn eðlilegasti höfuðbúnaður í Japan enda sést fólk afar sjaldan með sólgleraugu. Þessi voru svona fagurbleik með hinu alþjóðlega kvennamerki á. Hafi Femínistafélag Íslands áhuga á að gera der sem þessi að hluta af einkennisbúningi sínum gæti ég látið flytja gám af þessu heim.


Svo var komið að því að hefja keppni. Fyrsta grein dagsins: Samlokublöðruhlaup.


 Raggi og forkonan voru æði samstillt...

 
...og gáfu allt sem þau gátu. Annars eins hraði hefur ekki mælst í 40 ára sögu íþróttaleikanna.

 
Þetta fannst mér skemmtileg grein. Sundboltar á badmintonspaða lúkka svona helvíti vel.


Vel tekið á því.


Ég var líka hrifin af þessari grein. Tvö lið keppa sem sagt í einu. Öðrum megin er hvíta liðið...

 
...og hinu megin er rauða liðið. Það lið sem kemur fleiri boltum í körfuna á tilteknum tíma vinnur.


Svo var komið að mér að spreyta mig á ný. Nú í boðhlaupi þar sem á miðri leið þurfti að bíta niður japanska bollu með sætu baunakremi. Fólk bara skilur ekki af hverju mér finnst súkkulaði betra en sykraðar baunir.


Og hlaupa svo með bolluna í kjaftinum til baka.


Aðalviðburður dagsins var að sjálfsögðu UNIFEM hjólastólarallið. Mér skilst reyndar að það hafi orðið dómaraskandall í keppninni þar sem einver tók fram úr í innri hring sem er auðvitað alveg bannað. Svo var reyndar ein kellan alveg að tapa sér úr bræði yfir því að hjólin á stólnum hennar væru eitthvað minni en á hinum stólunum. Þannig sætu ekki allir keppendur við sama borð og það væri að sjálfsögðu hneisa og svindl.


Ég var látin hlaupa með keppendunum í UNIFEM-rallinu af því að ég er holdgervingur UNIFEM.


Svo mætti auðvitað flautukórinn á svæðið og blés af sinni alkunnu snilld.


Svo þurfti ég að sinna skyldum mínum sem forseti. Þarna er ég sem sagt að labba hringinn á leikvanginum ásamt forkonu kvennasamtakanna og vinka öllum keppendum og gestum. Hér með vil ég biðja vini og vandamenn að stöðva mig ef mér dettur einhvern tímann í hug að fara í forsetaframboð. Mér finnst skelfilega leiðinlegt, hallærislegt og kjánalegt að standa í þessu vinki og fá í staðinn óverðskuldaða aðdáun frá einhverjum hópi fólks sem finnst ég vera sæt og með fínan titil.


Klassíkerinn reipitog. Raggi var í hinu liðinu og vildi meina að hann hefði hjálpað mínu liði mikið með því að reyna ekkert á sig.


Hann vissi ekki þá að til væri mynd sem sannar annað.


Við unnum nú samt og þarna er ég ásamt liðsfélögum úr reipitoginu sem voru æsispenntir yfir því að stilla sér upp á mynd með mér.


Að lokum veitti forkonan verðlaun fyrir 1. og 2. sætið. Það var sama lið sem sigraði í ár og í fyrra. Þar var greinilega stíft æft allt árið.