Hátíð ljóss og friðar

Starfsfólki Kvennamiðstöðvarinnar er mjög annt um að ég kynnist landi og þjóð og hafa því tekið að sér að fara með mig í reglulegar ferðir. Í júní fórum við til Kyoto og í næsta mánuði förum við til Nara. Um helgina var ferðinni hins vegar heitið til Tondabayashi sem er 120.000 manna borg rétt sunnan við Sakai.

Það var herra Ishibashi sem var leiðangursstjóri að þessu sinni. Ferðin hófst við heimili hans þar sem hann fæddist og hefur búið allt sitt líf. Við heilsuðum aðeins upp á múttu hans og vinkuðum bróður hans sem var að huga að kartöflunum í bakgarðinum.

Gull af manni hann herra Ishibashi og svona líka fínn í ensku eftir 1-2 bjóra. Þarna er hann ásamt eiginkonu sinni og dóttur.

Ferðin var að sjálfsögðu skipulögð með góðum fyrirvara og þegar fréttist að starfskona Sameinuðu þjóðanna myndi mæta á svæðið voru undir eins undirbúin embættisverk. Ég mætti með nafnspjöld og UNIFEM upplýsingamöppur og var kynnt fyrir borgarstjóranum ásamt yfirfólki félagsmiðstöðvarinnar (e. community center).

Tilefni ferðarinnar var að í Tondabayashi var haldin ljósahátíð þennan dag. Þá skreyta bæjarbúar lampa sem stillt er upp á götunum í gamla bænum. Afskaplega fallegt.

Ég var drifin inn í félagsmiðstöðina og skellt við borð þar sem búið var að stilla öllu upp fyrir mig og sagt að skreyta lampa. Þegar við skoðuðum þessa mynd eftir á sagði Raggi við mig: “Það var engin pressa á þér þarna, haha.” Það voru sem sagt eiginlega allir að gefa mér fyrirmæli en samt enginn að útskýra hvað ég ætti að gera. Fyrir rest gerði ég mér grein fyrir að ég átti sem sagt að merkja lampann með nafninu mínu og skrifa á hann hvað UNIFEM gerir.

Myndin sýnir hvernig maður skrifar á lampa hvað UNIFEM gerir. Eitthvað um konur og heimsfrið. Klassík. Það voru allir ægilega glaðir með þetta. Lampinn er gerður úr trégrind sem japanskur pappír er límdur utan á og inni í boxinu er svo lítið logandi kerti. Mér fannst þetta ægilega sniðugt og ætlaði að flytja hugmyndina heim til Íslands þegar ég fattaði að logandi eldur, pappír og íslensk veðrátta fara ekki vel saman.

En svo var komið að skemmtilega hlutanum! Mér var boðið að fara í Yukata sem er japanskur sumarsloppur fyrir konur. Ég fór upp á efri hæðina þar sem nokkrar konur reyrðu mig saman með alla vega sjö mismunandi böndum til þess að sloppurinn haldist eins og hann á að gera. Þegar ég kom niður var Ragga boðið að fara í Kimono. Hann reyndi kurteisilega að afþakka en þessi reynsla kenndi honum neita aldrei þegar Japanir bjóða honum að gera eitthvað. Það var einfaldlega ekkert í boði að segja nei.

Erum við ekki fín! Þarna erum við komin út til þess að kveikja á lömpunum okkar. Raggi og hinir ferðalangarnir gerðu hinn lampann saman og Raggi var auðvitað valinn til að kveikja á honum. Skilaboðin frá Ragga á lampanum boðuðu að sjálfsögðu heimsfrið enda erum við friðelskandi fólk bæði tvö.

Það var engin götulýsing önnur en lamparnir og lítið af fólki í bænum þannig að þetta var allt ofsalega fallegt og afslappandi.

Þau voru mörg listaverkin sem prýddu lampana.

Þessi er rosalega japanskur.

Og þessi líka. Bara á annan hátt.

Þessi mynd fer í jólakortið í ár.

Ég reyndi að gera allt eftir settum reglum og geyma blævænginn þar sem honum ber að vera.

Við enduðum svo ferðina á að fara á sushi stað. Það var búið að hafa fyrir því að hringja á undan okkur og tilkynna að ég væri grænmetisæta, þannig að maturinn var tilbúinn þegar við komum. Það reyndist þó vera fiskur í salatinu, súpunni og sósunni með djúpsteikta grænmetinu. Ekki í fyrsta skipti sem það gerist... Maturinn var þó mjög góður og félagsskapurinn ekki af verri endanum.

Fiskidagurinn mikli

Um síðustu helgi var Fiskidagurinn mikli haldinn hátíðlegur í Sakai. Um er að ræða borgarhátíð með sölubásum og skemmtiatriðum þar sem aðalmálið er fiskmarkaður. Ég var að sjálfsögðu boðuð á hátíðina og gert að vera heiðursgestur ásamt öðrum fyrirmennum í Sakai.



Ég fékk svona fínan jakka, slaufu og hálsmen.




Þarna er ég að fara að hneiga mig fyrir mannfjöldanum eftir að kynnirinn var loks búinn að koma út úr sér eftirnafninu mínu.

Nokkrum dögum fyrir hátíðina komu kvennasamtökin að máli við mig. Þær sögðu að það væri rosalega sniðugt ef ég færi í svona hefðbundinn fisksölujakka og það væri tekin mynd af mér. Ég var ægilega ánægð með það enda hef ég gaman af því að fara í búninga. En svo kom viðbótin:

Viðmælandi: "Svo heldurðu á svona fiski fyrir ofan höfðið á þér. Þetta verður frábær mynd, kemst pottþétt á forsíðuna."
Ég: "Já.... nei... ég er eiginlega ekki alveg til í að halda á dauðum fiski."
Viðmælandi: "Ha? Af hverju?"
Ég: "Þú veist að ég er grænmetisæta og ekkert mjög hrifin af dauðum dýrum."
Viðmælandi: "Þú þarft ekki að borða fiskinn."
Ég: "Já, en ég vil samt ekki gera þetta."
Viðmælandi: "En ef þetta er krabbi?"
Ég: "Nei"
Viðmælandi: "Skelfiskur?"
Ég: "Nei"
Viðmælandi: "Harðfiskur?"
Ég: "Nei"
Viðmælandi: "En ef þú verður með plasthanska?"
Ég: "Nei...."

Þannig að það varð niðurstaðan að ég færi í jakkann og stillti mér upp á mynd með viðmælanda mínum sem héldi á fiskinum.

Svo þegar á hólminn var komið þá... jahh... hafði bara alveg gleymst að útskýra fyrir mér hvað var að fara að gerast.

“Uppboðið er að byrja núna!! Komdu! Drífðu þig!”

Ég hljóp af stað og vissi ekkert hvaða uppboð var verið að tala um.

En þá var sem sagt komið að stóru stundinni og ég átti að fara í fisksölujakkann. Það sem ég hélt að væri uppstillt myndataka reyndist vera eitthvað allt annað...



"Fljót nú í jakkann!"



Allir: "Drífðu þig upp á svið! Uppboðið er að byrja!!"
Ég: "Hvaða uppboð!?"



Um var sem sagt að ræða uppboð þar sem kellurnar í kvennasamtökunum veifuðu dauðum fiskum með tilheyrandi sulli og öskruðu af lífs og sálarkröftum.



Æjæjæj... hverju er ég lent í? Helvítis fálmararnir sem ég er með þarna á hausnum lýstu ágætlega hugarástandi mínu.



"Hjálp!"



"Ekki kasta krabbanum í mig!"



Það var blaðaljósmyndari á staðnum sem var eitthvað ægilega mikið að reyna að ná af mér mynd. Þannig að ég setti upp þetta bros fyrir hann. Þetta er ægilegt feik.



Alveg ekta gervibros! Ég hafði í alvörunni ekki hugmynd um hvað var í gangi eða hvað var að gerast.



Það reyndist þrautinni þyngra að sleppa út úr öllum hamagangnum þegar ég var búin að fá nóg af því að standa á þarna eins og illa gerður hlutur. Þarna stekk ég sem sagt fram af sviðinu eftir að hafa rutt mér fram hjá öskrandi konum sveiflandi fiskum.



Ó svo fegin að vera komin niður! Fínt að geta bara fylgst með þessu geðveikislega uppboði úr öruggri fjarlægð.

Að taka þetta alla leið

Einn af þeim fáu karlmönnum sem vinna í kvennamiðstöðinni kom inn á skrifstofu til mín í vikunni með nammi úr Disneylandi í Tokyo. Ég hafði haft veður af því að hann væri mikill aðdáandi Disneylands og ákvað því að spyrja hann aðeins nánar út í þetta. Niðurstaðan varð sú að það að segja að hann sé mikill aðdáandi er understatement.

Hann sagði mér að hann reyni að fara átta sinnum á ári í Disneyland. Í ár er hann búinn að fara fimm sinnum og á því eftir að fara þrisvar. Hann tekur alltaf konuna sína og son sinn með sér (heppinn lítill gaur!) og þau keyra frá Sakai til Tokyo. Þetta eru einhverjir 550 kílómetrar og tekur eins og gefur að skilja ansi langan tíma að keyra. Þannig að þegar þau fara í helgarferð í Disneyland þá leggja þau venjulega af stað á föstudagskvöldi og keyra um nóttina til þess að vera komin í Disneyland kl. 8 þegar það opnar. Hann reynir venjulega að sofa vel tvær til þrjár nætur áður en að fyrirhugaðri Disneylandsferð verður. Þá eyða þau venjulega einum degi í Disneylandi og hinum deginum í Disney Sea og gista auðvitað á Disney Resort.

Ég spurði hann hvað það væri svona helst sem að honum þætti svona gaman í Disneylandi. Og svarið var eiginlega bara allt! Fyrst og fremst finnst honum fígurur eins og Mikki mús og Mína mús alveg æðislegar (og er reyndar ekki einn um það, Mikki virðist njóta mikilla vinsælda í Japan). Svo finnst honum tækin frábær og maturinn góður. Hann sagði hann að hver ferð í Disneyland væri einstök. Það er alltaf nýtt og nýtt þema í gangi í hvert skipti eins og sumarhátíð, halloween, jól og svo mætti lengi telja. Auðvitað með tilheyrandi skemmtiatriðum og sýningum.

Ég get rétt ímyndað mér að kostnaðurinn við það að dýrka Disneyland sé töluverður. Vera má að maðurinn sé með árskort en ef ekki þá kostar tveggja daga aðgangur kr. 15.000 á mann og ef ég þekki svona skemmtigarða rétt þá er maturinn á uppsprengdu verði. Þá á eftir að reikna inn í bensínkostnað og auðvitað gistinguna á Disney Resort. Þó skilst mér að hann sé alls ekki einn um að vera svona hrifinn af Disneylandi því það er til hugtak yfir þetta sem á japönsku heitir “rípítah” (íslensk hljóðritun af japönskum framburði), en þetta er að sjálfsögðu enska orðið “repeater” sem ég veit þó ekki til að notað sé í sömu merkingu í upprunatungumálinu.

Það eru fleiri sem eru óhræddir við að fara alla leið með hlutina hér fyrir austan. Í líkamsræktarstöðinni er notað hið geysivinsæla líkamsræktarkerfi kennt við Les Mills. Þau sem stunda Baðhúsið eða Hreyfingu ættu að kannast við Body Pump, Body Jam, Body Attack og allt hitt boddí dótið. Nú hef ég reynt Body Allskyns í báðum þessum stöðvum á Íslandi og minnist þess ekki að fólk hafi mætt í búningum í samræmi við tímann. Hér hins vegar ef maður mætir í Body Jam sem er danstími með töluverða áherslu á Hip Hop er eins og maður sé kominn í gettóið. Fólk er almennt í ofur hip hop outfitti með aðra skálmina bretta upp og tóbaksklút á hausnum. Í Body Combat, sem gengur út á það að kýla og sparka út í loftið í klukkutíma (massaleiðinlegt) þá mætir náttúrulega hersingin í felulitum. Gellurnar í bleikum camouflage kvartbuxum og gaurarnir í hermannabuxum og sumir jafnvel með appelsínugula camouflage klúta á hausnum.

Hér á heimilinu er svo Íslendingur sem hefur tekið ruslaflokkunina alla leið. Raggi reitir af sér staðreyndir um sorphirðu og brennsluofna fyrir rusl í tíma og ótíma. Ég er enn að reyna að læra á kerfið sem m.a. gerir ráð fyrir því plastflöskur fari í einn poka en miðinn og tappinn af þeim í annan poka. Raggi er búinn að lesa vefsíður og bæklinga um málið og meira að segja búinn stauta sig fram úr kanji táknunum fyrir vikudagana á sorphirðuspjaldinu til að hafa á hreinu hvenær hvaða poki á að fara út í tunnu. Það dugir ekkert minna.