Fyrsti dagurinn í vinnunni...

...er sennilega sá súrrealískasti sem ég hef upplifað!

Þegar ég kom var móttökunefnd úti á stétt og inni í húsi var troðfullt af konum. Og allir klöppuðu. Og hneigðu sig í sífellu. "Er ég orðin forseti?" hugsaði ég.

Noriko hélt ræðu en hún er borgarfulltrúi í Sakai og á stóran þátt í því að UNIFEM skrifstofan var opnuð í Japan. Því næst var gjallarhornið rétt til mín og ég átti fyrirvaralaust að halda ræðu á ensku.

Þarna er Hiroko samstarfskona mín sem hefur búið í Bandaríkjunum í 15 ár að túlka það sem ég sagði. Ég hikstaði út úr mér einhverjum þökkum og örugglega einhverjum innblásnum orðum um að það væri mikilvægasta verkefni mannkyns að aðstoða konur við að komast út úr fátækt og binda endi á ofbeldi.

Er það ekki dásamlegt að það hafi flautukór tekið á móti mér!? Lásu þær hugsanir? Svo spiluðu þær raunar eina japanska lagið sem ég þekki. Ég held það heiti Sakura en það fjallar um kjarnorkuárásina á Hiroshima.

Svo létu trommugellurnar til sín taka. Mig hefur líka dreymt um að vera í svona trommubandi frá því ég tók þátt í kröfugöngum í Svíþjóð 2007 (Steinunn Bjarnfreðarson), það gerir kröfugöngurnar að partýi!

Jebb! Ég er "aðeins" stærri en allir.

Ég við skrifborðið mitt ásamt mektarfólki. Lengst til hægri eru mínar kæru samstarfskonur Takako og Hiroko. Fyrir aftan mig er Junko sem sinnti mínu starfi áður en ég kom. Aðrir eru frá alþjóðadeild Sakai borgar. Að undanskilinni konunni í fjólubláu dragtinni, sem á einmitt bíl og síma í stíl við dragtina, en hún er framkvæmdastýra Kvennamiðstöðvarinnar þar sem UNIFEM skrifstofan er til húsa.

Að eiga 100 mömmur

Ég vinn í húsi þar sem nokkur hundruð konur stunda nám og störf á hverjum degi. Þeim er öllum mjög umhugað um vellíðan mína. UNIFEM skrifstofan er sem sagt staðsett í Sakai Women's Center þar sem kvennasamtökin í Sakai og fullorðinsfræðsla fyrir konur er til húsa.

Frá því að ég kom hef ég fengið ótrúlega mikla aðstoð, hjálp og velvild frá þessum konum. Þær bókstaflega dæla í mig gjöfum. Hér á myndinni má sjá nokkrar af þeim gjöfum sem ég hef fengið.




Þarna er að finna:

• Kennslubækur í japönsku fyrir börn
• Heimagert hengi fyrir handklæði
• Föndraða buddu og lyklakippur (með bjöllum, það er einhver japanskur siður en það er eiginlega óþolandi þar sem það klingir í manni hvert sem maður fer)
  
• Ægifagra bolla
• Buddu sem keypt var handa mér í minjagripabúð á hóteli þar sem við vorum í ferð. Ég þekki ekki beint konuna sem gaf mér hana. Hún var bara þarna á ráðstefnunni. Eina sem ég gerði var að gjóa augunum að buddunni. Það þýddi að hún var mín.
• Moskító fælu
• Hulstur fyrir nafnspjöld (mjööög mikilvægt!)
• Hárefni. Ég fékk aðstoð frá einni af yngri starfskonum miðstöðvarinnar við innkaup fyrir íbúðina. Í leiðinni spurði ég hana hvort hún kannaðist við ákveðna gerð af hárefni (það sem ég var að leita að var eins og John Frieda´s Secret Agent fyrir áhugasama). Við fundum ekki neitt sambærilegt en næsta morgun var hárefnið komið frá annarri starfskonu miðstöðvarinnar. Þannig flýgur fiskisagan um allar helstu þarfir hinnar íslensku prinsessu.
• Melónan var líka gjöf.

Að auki við allt þetta fékk líka frá konunum flest allt sem þarf í eldhúsið og hjól í langtímalán. Raggi fær líka hjól þegar hann kemur.

Mínar 100 mömmur eiga margar hverjar dætur á aldur við mig og finnst það því skylda sín að hugsa vel um mig. Svo biðja þær líka allar að heilsa mömmu minni.

Lost in translation?

"Hvernig er að vera komin í þetta nýja og framandi samfélag?" Þetta er spurning sem ég er búin að svara nokkrum sinnum síðan ég kom. Svarið er eiginlega það að við fyrstu kynni er samfélagið ekki svo framandi því það er undir miklum vestrænum áhrifum og lífsgæðin eru í líkingu við það sem maður kannast við í Evrópu og Bandaríkjunum.

Hins vegar er ég fullkomlega ósjálfbjarga. Það er mér algjörlega framandi. Hér talar nánast enginn ensku og ég veit ekki einu sinni hvar ég á að byrja til að reyna að skilja skilti, götumerkingar og matseðla. Ég meina, þrjú stafróf? Þannig að nú geng ég um vopnuð miðum sem mínar kæru samstarfskonur skrifa fyrir mig. Miðarnir segja til að mynda:

"Ég er grænmetisæta, áttu eitthvað að borða handa mér?"
"Ég er að fara í bókabúðina, geturðu bent mér í rétta átt?"
"Viltu hringja á leigubíl fyrir mig?"

Og svo er einn miði með heimilisfanginu mínu til að sýna fólki ef ég skildi týnast.

Stórt skref var tekið í dag og ég fór ein í neðanjarðarlestina til Osaka og það gekk ljómandi vel. Ferðinni var heitið m.a. í bókabúð með enskar bækur en þar fjárfesti ég í Phrasebook sem ég geri ráð fyrir að verði besti vinur minn næstu vikurnar. Vonandi verð ég þá ekki alveg jafn lost.