Dyggir lesendur minnast þess væntanlega þegar ég gróðursetti tréð hér að ofan íklædd hvítum hönskum og skreytt borðum, eins og fjallað var ítarlega um í færslunni Æfingabúðir fyrir verðandi forseta. Þetta var aðeins forsmekkurinn að því sem í vændum var. Síðan þessu ágæta tréi var plantað hef ég nefnilega tekið þátt í fjöldanum öllum af viðlíka athöfnum og ætti nú að vera orðinn sérfræðingur á þessu sviði. Hér kemur smá yfirlit.
Þessi mynd er tekin á fiskihátíðinni miklu. Þarna er um að ræða hefðbundna opnunarathöfn þar sem skipuleggjendur sitja öðru megin og heiðursgestir hinu megin. Ég valdi nú þessa mynd af því við erum í svo fínum jökkum. Góð tilbreyting frá einkennisbúningunum, jakkafötum og drögtum, sem er venjan.
Mitt hlutverk sem heiðursgestur á hátíð sem þessari er að standa upp, brosa og hneigja mig fyrir skipuleggjendum og gestum þegar nafnið mitt er kallað. Í þessu tilviki, sem ekki er einangrað, létu kynnarnir einhver orð falla um fegurð mína við fagnaðarlæti viðstaddra.
Hérna var ég dómari á myndlistasýningu. Já, það eru ýmis verkin sem maður tekur að sér... Ég mætti því eldsnemma um morgun í verslunarmiðstöð þar sem sýningin fór fram ásamt öðrum fyrirmennum borgarinnar, drakk grænt te, borðaði japönsk sætindi og rölti svo um og skoðaði herlegheitin.
Ég valdi fyrir rest ljósmyndina af þessari hressu stelpu þarna á veggnum. Vinningshafinn hlaut að launum viðurkenningarskjal um að vikomandi hefði hlotið UNIFEM verðlaunin 2010. Það var kollegi minn á skrifstofunni sem útbjó skjalið og fylgdi leiðbeiningum frá skipuleggjendum sýningarinnar um að hafa það vestrænt. Það þykir víst eitthvað fínt.
Þessi mynd er tekin á opnunarathöfn Sakai Festival 2010. Þarna eru heiðursgestirnir búnir að stilla sér upp á rauða dreglinum, tilbúnir að hleypa blöðrunum upp í loftið.
Það var búið að para okkur saman, tvö og tvö, með spotta til þess að toga netið ofan af blöðrunum. Ég er þarna með félaga mínum, víetnamska ræðismanninum, en konsúlatið hans er einmitt hér í þessari sömu borg.
Allt gekk að óskum, blöðrurnar svifu upp í loftið og hátíðarhöldin hófust.
Í lok október átti UNIFEM skrifstofan svo 1 árs afmæli. Það var auðvitað haldið upp á það með blómaskreytingum, kökum og slaufuskreyttum míkrófón.
Þarna erum við að toga, ég, guðmóðirin og svo saksóknari frá Osaka sem var staddur í byggingunni en hann þótti nógu merkilegur til að toga með okkur.
Hirðljósmyndarinn stóð auðvitað vaktina og náði þessu öllu á mynd.
Snilld. Þarna er borðinn kominn niður. Á honum stendur: Tengslaskrifstofa UNIFEM í Japan 1 árs
Í Japan eru tvær vikur tileinkaðar baráttunni gegn kynbundnu ofbeldi og lýkur átakinu þann 25. nóvember á alþjóðlegum degi afnáms ofbeldis gegn konum. Fjólublái borðinn er notaður sem tákn gegn kynbundnu ofbeldi og af því tilefni tók ég þátt í athöfn til að vekja athygli á borðanum. Þarna er ég stödd í Umeda Sky Building og er nýbúin að binda borða á þetta ágæta borðatré undir söng stúlknakvartetts í fjólubláum kjólum.
Borðatréið var skilið eftir fyrir framan bíó í byggingunni og þegar ég kom aftur viku seinna var búið að binda fleiri borða á tréið. Voða fínt.
Osaka turninn sést þarna í baksýn, fjólublár í tilefni dagsins.
Það var kveikt á fleiri turnum en í Osaka og þann 25. nóvember lá leið mín til Tokyo þar sem ég tók þátt í svipuðum viðburði til þess að baða Tokyo Tower í fjólublái ljósi. Aftur vorum við með þykjustu hnappa en þarna er ég ásamt ráðherra jafnréttismála, söngstjörnunni, módelinu og leikkonunni Önnu Tsuchiya og fulltrúa frá frjálsum félagasamtökum sem aðstoða þolendur ofbeldis.
Í baksýn má sjá turninn. Það fór nú fulllítið fyrir fjólubláu ljósunum en það kannski skipti ekki málið af því þeir fjölmörgu blaðamenn sem mættir voru á staðinn höfðu lítinn áhuga hversu skært turninn skein því á sviðinu var stjarna sem skein skærar og þeir voru allir komnir til að sjá og heyra. Nei, í þessu tilviki var það ekki ég heldur hún Anna, sem betur fer.
Og að lokum, ein klassísk opnun þar sem klippt er á borða. Ég dáist að natninni við smáatriðin. Takið eftir rauða dreglinum, rauðu slaufunum sem við erum með í barminum og slaufunum sem er búið að binda á borðann þar sem hver og einn á að klippa. Að auki erum við öll með alveg eins flúruð gullskæri sem konur íklæddar hvítum hönskum, komu með á bakka og réttu okkur.
Alla vega, ef einhver þarf að opna eitthvað í framtíðinni þá get ég aðstoðað. Ég kann nokkur trix. Svo sé ég því ekkert til fyrirstöðu að ég taki við embætti forseta íslenska lýðveldisins næst þegar það losnar. Ég er búin að prófa flest þau verk sem forsetinn sinnir, nema kannski að leggja hornstein, en ef til þess kæmi þá gæti ég örugglega byggt á fyrri reynslu og leyst það af hendi án mikils undirbúnings.
