Livin' la vida loca

Um daginn fór ég ásamt kvennasamtökunum í Sakai í ferðalag. Förinni var heitið á þetta líka fína brúðkaupshótel með kapellu, manngerðu stöðuvatni með fljótandi glerpýramída (agalega smart staður til þess að skála við gestina eftir athöfnina) og austurrískum alpakofum. Þarna vorum við komnar, 80 konur í tveimur rútum, til þess að ræða jafnréttismál í tvo daga.

Þar sem slagorð kvennasamtakanna er “work hard, play hard” var að sjálfsögðu haldin kvöldvaka með glæsibrag. Kvöldvakan var ekkert eins og þær sem maður á að venjast á Íslandi með kassagítar og sjúklega mikið af bjór. Það var að vísu bjór en kassagítarnum var sjúbbað út af fyrir karókí. Og karókíið var heldur ekki með sama sniði og heima en það virðist þó júníversalt að karókísöngur er vondur. Það er hins vegar svo sannarlega bætt fyrir það í Japan með búningum og heimatilbúnum danshreyfingum.



Fyrsta atriði á svið þetta kvöldið var tileinkað UNIFEM en þarna mátti finna söngkonur frá Kína, Nepal, Indlandi og Mars held ég. Glæsileg tilþrif í dansinum líka.



Þessi ljóshærða díva var kynnt á sviðið með tilþrifum og gekk um salinn meðan hún söng rómantískt lag.



Dagskráin stóð nær einvörðungu saman af japönskum dægurlögum. Þessi glimmerdrottning söng raunar eina lagið sem ég þekkti þegar hún tók japönsku útgáfuna af Ricky Martin slagaranum Livin' la vida loca.



Ég laug áðan þegar ég sagði að það hefðu bara komið konur í rútunum tveimur. Það voru víst tveir karlar með í för og hér tekur annar þeirra ástardúett ásamt vinkonu sinni sem er um 40 árum eldri.



Undirrituð lætur tækifæri til að syngja í karókí aldrei fram hjá sér fara. Twist and shout varð fyrir valinu...



...og sömu danshreyfingar voru notaðar og í 14, 15, 16 og 17 ára afmælum allra vinkvenna minna. Eins gott að ég var búin að æfa í mörg ár fyrir þennan performans.

Spurning hvort ég taki það á japönsku næst?