Mikið púður lagt í púður

Note to self: Muna að kaupa púður á Íslandi áður en ég flyt næst til Asíu.

Eins og allir vita er púður hverri konu nauðsynlegt (elska alhæfingar) og það er ekki gaman þegar það klárast. Sérstaklega ekki ef maður býr í Japan því þar er ekki svo auðvelt að finna púður í púðurs stað.

Ætlunin var reyndar að kaupa púður í Fríhöfninni á leiðinni út (alltaf að spara) en það gerðist ekki af því ég var í dramakasti vegna þess að:

a. Ég var að flytja frá Íslandi
b. Ég var að segja bæ við Ragga í tvo mánuði
c. Ég var veik og á sýklalyfjum
d. Nafnið á flugmiðanum mínum stemmdi ekki við nafnið í vegabréfinu þannig að ég hafði eytt um klukkutíma af dýrmætum Fríhafnartíma á söluskrifstofu Flugleiða
e. Það þótti nokkuð ljóst á þessari stundu að ég myndi komast til Frankfurt en verða svo strandaglópur þar vegna nafnavesensins (og jú það gekk eftir).

Þannig að þegar ég kom í fríhöfnina var eini forgangurinn að fá espresso macchiato áður en ég hljóp út í flugvél.

Allavega, þegar púðrið kláraðist svo fór önnur af mínum ofurhjálplegu samstarfskonum með mér í snyrtivöruverslun. Fyrst töluðum við konuna á Kanebo básnum sem er merkið sem ég kaupi venjulega og er einmitt japanskt. Þar kom í ljós að eina púðrið sem hentaði mínum húðlit er ekki hluti af japönsku línunni og kostaði því um kr. 18.000 íslenskar. Ókei.

Þannig að við töluðum næst við Clinique. Þar var mér tjáð að ég væri raunverulega of bleik og svo var útskýrt fyrir mér í löngu máli að Japanir væru sko gulir á litinn. Þetta vissi ég auðvitað því það er hluti af námsskrá leikskóla að asíubúar séu gulir (allt sem er gult, gult, finnst mér vera fallegt fyrir vin minn litla Kínverjann). Reyndar hafði ég ekki gert mér grein fyrir að sjálf væri ég bleik þannig að það var eitthvað nýtt.

Clinique gat þó ekkert gert fyrir mig þrátt fyrir ýmsar tilraunir þannig að við fórum yfir til Shiseido og þar tók sko tæknin við. Afgreiðslustúlkan kom með eitthvað tæki sem líktist strikamerkjalesara nema minna og tengdi það við skjá á búðarkassanum. Svo skannaði hún á mér húðina á kinninni og hálsinum og stækkaði myndina margmargmargfalt. (Mæli ekki með því, húð er ekki mjög falleg í svona miklu návígi. Alveg merkilega loðin.). Og svo var sett upp graf og niðurstöðurnar mínar færðar inn. Hér hef ég búið til eftirlíkingu af grafinu:

Þessar vísindalegu mælingar leiddu sem sagt í ljós að ég er í raun ekki mjög bleik en hins vegar töluvert hvít og fell ekki innan hinnar japönsku meðalkúrfu. Byggt á þessum mælingum reiddi förðunarfræðingur fram það úrval sem til var. Það var nú fremur fátæklegt en ég keypti þó af henni eina dollu. Í kaupbæti fékk ég svo meik sem hentar mínum húðlit en er notað sem whitening lotion af japönskum konum. Nú er bara markmiðið að tana og komast upp í meðalkúrfu.