Ameni Haleluja

Ég var að horfa á sjónvarpið áðan þegar sýning hefst á “tónlistarmyndbandi” frá einhverju festivali sem var haldið niðri í bæ nýlega. Þarna var hellingur af ungu fólki og á sviðinu voru nokkrar stelpur að dansa einhvers konar dans, ekki hip-hop, en eitthvað kannski í ætt við það. Þær voru íklæddar bolum sem stóð á stórum stöfum HOT. Þegar betur var að gáð þá stóð HOT fyrir :

Humble
Obedient
Thankful

Bakhlið bolsins var síðan kyrfilega merkt Jesú.

Já, samósk samfélag er sannarlega byggt á Kristni. Þetta listaverk fann ég nú bara á einhverju grindverki en rétt hjá er minnisvarði um stofnun lýðveldisins þar sem nákvæmlega sömu orð eru rituð og hinni heilögu þrenningu þökkuð aðkoman að sjálfstæði Samóa.

Á sunnudögum fara allir í kirkju og ég líka (stundum). Sunnudagar eru í mjög föstum skorðum hjá nærri hverri einustu fjölskyldu í landinu. Það er vaknað frekar snemma og byrjað að undirbúa hádegsiverðinn. Svo er farið í kirkju upp úr kl. 9, krakkarnir fara í sunnudagaskólann og guðsþjónustunni lýkur svo nálægt hádegi. Þá er farið heim og borðaður risastór hádegismatur, þetta er aðalmáltíð vikunnar, og svo er sofið fram eftir degi. Alvöru hvíldardagur. Um sexleytið fara margir aftur í kirkju.

Þessi mynd er tekin við opnunarhátíð nýju, kaþólsku dómkirkjunnar í miðbænum. Ótrúlega fallegt handverk í loftinu í hefðbundnum samóskum stíl.

Fólk klæðir sig almennt í hvít föt þegar það fer í kirkjuna. Það sést kannski ekkert æðislega vel á þessari mynd en flestir eru í hvítu og konurnar með hvíta hatta. Sem sagt allir í sínu fínasta pússi. Ég var einmitt að hjóla út í sveit á Savaii (hin eyjan) síðasta sunnudag og það er voða skemmtilegt að sjá allt uppábúna, hvítklædda fólkið streyma eftir sveitavegunum til kirkju. Mér finnst gaman að fara í kirkjuna af því það er sungið mjög mikið. Hér er upptaka úr kirkjunni við götuna mína. Ég gat ekki merkt að það væri eiginlegur kirkjukór, það tók allur söfnuðurinn undir og allir virtust kunna sínar raddir. Ég var aðallega að kafna úr hlátri yfir karlinum á skemmtaranum. Hann notaði öll trixin í bókinni og meira til. Sem sagt skemmtilegur söngur en skelfilegur skemmtari.

Í lok messunnar settist lítil nefnd við borð uppi við altarið og hóf að kalla nöfn safnaðarmeðlima sem hlupu hver á fætur öðrum þarna upp og skildu eftir pening fyrir hönd sinnar fjölskyldu. Flestir voru með grænan seðil sýndist mér sem jafngildir um 5000 krónum. Framlög til kirkjunnar hér á Samóa eru ekkert grín. Ég er búin að fara í gegnum fjármáladagbækur hjá um 200 konum í vinnunni og stundum eru þetta stjarnfræðilegar upphæðir sem er verið að gefa til kirkjunnar, tugir og jafnvel hundruðir þúsunda. Eðlilega þarf einhvern veginn að reka þetta batterí, hvert pínulítið þorp er með sína kirkju og hún þarf eiginlega að vera flottari en kirkjan í næsta þorpi. Fólki ber skylda til að greiða til síns safnaðar og sjálfsagt er það þeim ljúf skylda enda eru þau humble, obedient og thankful.

Jesú er mjög sýnilegur í daglegu lífi. Hér er hann aftan á strætó.

Messan sem ég fór í hverfiskirkjunni minni fór fram á samósku og ég veit svo sem ekkert hvað presturinn sagði í þessum tveimur sjúklega löngu predikunum. Hins vegar hef ég líka farið í messur á ensku. Það var í kirkju með svolítið öðru sniði. Hún er mjög Ameríkaníseruð og greinilegt að þarna eru miklir peningar í umferð, alla vega ef miðað er við magn loftkælingagræja í salnum.

Þetta myndband er tekið upp kl. 10 á sunnudagsmorgni. Já, það vantar ekki morgunhressleikann í kirkjuna, blikkandi ljós og allt.

Í þessari kirkju stendur fólk úr sætum, segir í sífellu Hallelujah og Amen (eða Ameni ef þau eru Samóar), lyftir höndum og tilbiður sinn guð. Söfnuðurinn er sem sagt mjög virkur í þátttöku sinni í guðsþjónustunni. Ég átt samt pínu erfitt með mig þarna því ég skildi raunverulega hvað presturinn sagði og ég var honum svo innilega ósammála. Honum fannst til að mynda fáránlegt að plakat um geðheilsu eða eitthvað álíka í grunnskóla hefði sett “Virtu sjálfa/n þig” sem fyrsta atriði á lista. Fyrst á maður nefnilega að tilbiðja guð sinn, svo elska jesú, svo að virða fjölskyldu sína, svo að virða alla aðra og ég veit ekki hvað og hvað og svo aftast á listann má mögulega bæta því við að það sé ágætt að virða sjálfa/n sig líka. Og svo byrjaði áróðurinn gegn réttindum hinsegin fólks. Hann talaði um að kirkjan yrði að berjast gegn pressu frá útlöndum um að taka upp lög sem brjóta í bága við Biblíuna. Ég veit nákvæmlega um hvað hann var að tala þó hann segði það ekki beint út. Enda er samkynhneigð ólögleg hér á Samóa.

Eins og ég segi, Jesú er mjög sýnilegur. Hér er ástarjátning frá honum inni í strætó.

Kristnin náði mjög fljótt fótfestu hér Samóa eftir að trúboðarnir komu hingað á 19. öld enda passaði víst trúin, sköpunarsagan og hefðirnar vel inn í þá samfélagsgerð og hefðir sem fyrir voru hjá eyjaskeggjum. Trúin er mjög samtvinnuð öllu, t.a.m. þegar við opnuðum hátíðarmarkað í vinnunni og vorum með verðlaunahátíðina þá kom prestur í bæði skiptin sem blessaði mannskapinnn, fór með bæn og svo var sunginn sálmur. Eins og kom fram hér í upphafi þá er hin heilaga þrenning líka vinsæl hjá unga fólkinu sem syngur kristileg lög í Idolinu og tekur þátt í gospel dans keppnum (hvað sem það nú er).

Pils til sölu í matvöruversluninni þar sem ég versla. Áletrunin er “No Jesus, No Life”. Um daginn heyrði ég svo lagið sem passar við þetta. Það var búið skipta út “No Woman, No Cry” í Bob Marley smellinum fræga fyrir “No Jesus, No Life”.

Meira úr strætó. Amazing Greater – Only God can Judge Me